Jorun Tanghe over opleiden als het nieuwe rekruteren
“Hoe zij-instromers hun weg vinden naar een zorgcarrière”
De zorgsector snakt naar nieuwe krachten. Gelukkig vinden niet alleen jongeren hun weg naar een opleiding, maar ook volwassenen die bewust voor een nieuwe start kiezen. Bij cvo MIRAS in Brugge en Kortrijk beginnen elk jaar heel wat zij-instromers aan de opleiding Opvoeder - Persoonsbegeleider. Hoe combineren zij werk, gezin en studie? En wat maakt dat ze het traject volhouden? Jorun Tanghe, verantwoordelijke van de opleiding in Brugge, ziet van dichtbij hoe motivatie en flexibiliteit daarbij een doorslaggevende rol spelen.
Wie kiest voor de zorg, doet dat meestal vanuit een diepe drijfveer. “De grootste motivatie die wij bij onze cursisten horen, is: ik wil mensen helpen en iets betekenen”, vertelt Jorun Tanghe van cvo MIRAS. “Dat is de beste en meest duurzame reden. Want passie en drive zijn belangrijk in de zorg.” Sommige cursisten hebben een persoonlijke ervaring die hen doet kiezen voor een zorgopleiding. Anderen zeggen: ik wilde dit altijd al doen, maar het kwam er nooit van. “Die mix van verhalen maakt onze klasgroepen zeer boeiend en divers. Jong, oud, mannen, vrouwen, nieuwkomers of mensen die al langer meedraaien in de sector: iedereen vindt er zijn plek. En dat aantal groeit”, zegt Jorun. “In september 2025 konden we twee groepen laten starten in plaats van één. Dat is hoopgevend, want de sector heeft iedereen nodig.”
Studeren op het ritme van je leven
Voor veel zij-instromers is de grootste uitdaging: hoe combineer je werk, gezin en studie? Bij cvo MIRAS is dat een vraag waarop het team creatief inspeelt. “We beschouwen onze vakken als legoblokjes. Cursisten bouwen zelf hun traject, afgestemd op hun leven. In principe hebben ze tien jaar om de opleiding af te ronden, maar altijd gaat het sneller. Het belangrijkste is dat het haalbaar blijft”, benadrukt Jorun.
.png){kind=small}
“De grootste uitdaging: hoe combineer je werk, gezin en studie?"
Naast de planning is ook de inhoud van de opleiding flexibel. Sommige opdrachten vervangen contactlessen, stages kunnen voor sommigen op de werkvloer doorgaan en vrijstellingen zijn mogelijk op basis van eerdere ervaring of opgedane kennis. “Het vraagt van ons heel wat puzzelwerk, maar voor de cursist maakt die maatgerichte aanpak een wereld van verschil. Wij staan dicht bij onze cursisten. In het begin begeleiden we hen intensief, later laten we hen bewust meer los. Zelfstandigheid is immers ook een leerproces.”
Groepsgevoel doet wonderen
Die manier van werken sluit aan bij een bredere evolutie, namelijk dat steeds meer zorgorganisaties rekruteren door te investeren in opleiding. “Diploma’s en competenties zijn belangrijk, maar motivatie en attitude wegen zwaarder”, legt Jorun uit. “Wie gemotiveerd is, kan de rest leren.
Daarom zetten voorzieningen zoals UNIE-K alsmaar meer in op werkplekleren en interne trajecten. Ze hoeven geen vacatures meer uit te schrijven én mensen voelen zich sterker verbonden met hun job en hun motivatie groeit.” Niet iedereen rondt het traject even makkelijk af, maar Jorun ziet duidelijk wat het verschil maakt. “Intrinsieke motivatie en verbondenheid met de werkplek zijn een must. Daarnaast doet het groepsgevoel wonderen: cursisten steunen elkaar, en wij zetten daar als begeleiders bewust op in.” Er zijn ook uitdagingen.
“De combinatie van gezin, werk en studie is soms zwaar. Financiële onzekerheid speelt ook mee. Sommigen kiezen dan uiteindelijk toch voor werk in plaats van hun opleiding verder te zetten. En bij mensen die zelf nog veel bagage uit het verleden meedragen, is het soms gewoon te vroeg. Dan hebben ze eerst andere stappen nodig.”
Jorum Tanghe
Iedereen is welkom
De opleidingen bij cvo MIRAS zijn kleurrijk en divers. En dat is een bewuste keuze. “We willen een veilige leeromgeving zijn waarin iedereen zich welkom voelt”, zegt Jorun. “Anderstalige cursisten zien we niet als een drempel, maar als een verrijking. Natuurlijk voorzien we voor hen taallessen en geïntegreerde trajecten, want communicatie in de zorg moet veilig en duidelijk zijn. Maar die mix van achtergronden en perspectieven maakt onze klassen net sterker.”
Hoe kunnen nog meer mensen de stap naar de zorg zetten? “Geef cursisten zekerheid van inkomen. Wie zich wil omscholen, moet dat kunnen zonder financiële angst. Daarnaast moeten zorgvoorzieningen de nodige ondersteuning krijgen om mentoren tijd en middelen te geven. Begeleiding op de werkvloer is goud waard.” Ook het onderwijs zelf kan nog stappen zetten. “We hebben nu twee instapmomenten per jaar, maar misschien kan dat wel meer. Ook meer werkplekleren en afstandsonderwijs behoren tot de mogelijkheden. Het blijft continu zoeken naar de balans tussen flexibiliteit en kwaliteit, maar dat maakt ons werk net zo boeiend”, besluit ze.