Cursist Valérie Naessens (50) uit Brugge creëert beelden die balanceren tussen donker en licht. Haar werk wordt vaak omschreven als surrealistisch en aangrijpend. Achter elke foto schuilt een gevoel, een verhaal. En dat maakt haar werk zo bijzonder.
Wat fotografeer je vooral?
Mijn foto’s gaan van landschappen tot portretten, van herkenbaar tot abstract. Wat ze allemaal gemeen hebben, is emotie. Elk beeld moet iets doen voelen. Een belangrijke stap in mijn ontwikkeling was mijn deelname aan Unknown Masterpieces in Knokke. Ik liet me toen inspireren
door schilder Léon Spilliaert, die duistere werken maakte met een vleugje licht. Sinds dat project ben ik bewuster licht gaan integreren in mijn eigen werk.
Wat heb je geleerd tijdens je opleiding bij MIRAS?
Dat fotografie meer is dan een mooie foto maken. Je moet een verhaal brengen. Iedereen kan een goed beeld maken, maar een reeks die inhoudelijk én visueel klopt, dat is iets anders. Mijn leerkracht Daphne benadrukte dat vaak: het gaat niet om losse plaatjes, maar om een reeks die spreekt, die blijft hangen.
Wat is voor jou de essentie van fotografie?
Opgaan in het fotograferen zelf. Als ik bezig ben, vergeet ik alles rond mij. Het is voor mij echt mindfulness. Soms lijkt het alsof ik rond mijn onderwerp dans, tot dat ene moment waarop ik weet: nu heb ik hem. Dat geeft een euforisch gevoel.
Welke foto vertelt het meest over wie jij bent?
Mijn reeks Mindscapes, die ik maakte bij MIRAS. Dat zijn zelfportretten gecombineerd met objecten en situaties die mijn gevoelens weergeven. Eén van de meest persoonlijke beelden toont mij met folie over mijn gezicht. Het symboliseert het benauwende gevoel van geen adem krijgen. Dat beeld symboliseert voor mij nog steeds hoe overweldigend het leven soms kan zijn.
Je werk wordt vaak geselecteerd voor tentoonstellingen. Hoe komt dat?
Dat is deels toeval, het juiste contact op het juiste moment, maar vooral ook veel investeren in netwerken. Ik ga naar tentoonstellingen, praat met mensen, stuur achteraf een mailtje. Zo kwam ik onder andere bij het fotocollectief Zinkae terecht. Via die weg stond ik plots in de tentoonstelling Unknown Masterpieces en nadien ook in de Fotobiënnale van Oostende. Nadien volgden een publicatie in een galerij en zelfs in een Frans online fotomagazine. Het komt niet vanzelf, je moet er veel energie in steken. Maar dat is het waard.
Wil jij net als Valérie verhalen brengen in beelden? Neem je plekje in achter de lens in onze opleiding Fotografie.